บุ๊คปาร์ตี้

มาร่วมเป็นชาวเมืองบุ๊คบุรี ล้อมวงตั้งบุ๊คคลับ ชวนกันมาบุ๊คปาร์ตี้ อย่างุบงิบรีวิวหนังสือไว้อ่านคนเดียวเลย บอกต่อหนังสือดีให้เพื่อนๆ ชาวบุ๊คบุรีได้อ่านบ้างสิ เล่มไหนหาอ่านยากแปะประกาศยืมกันอ่านได้เลย!

แนะนำหนังสือ

3+2=

ค่ำคืนที่แสนอ้างว้าง ซึมเศร้า เจ็บปวด โกรธเคือง น้อยใจ และการสูญสลายทางจิตวิญญาณ กับหนังสือเล่มนี้ เรื่องเศร้าเกิดขึ้นได้เสมอไม่ว่ากับใครก็ตาม ในครอบครัวที่เปราะบางแตกสลาย ทั้งทางกายภาพและทางจิตวิญญาณ ความย่อยยับ และความป่วยไข้ที่สามารถสัมผัสได้กับสำนวนที่บาดซึมเข้าไปในอารมณ์ โชคชะตาของเด็ก 3 คนอย่าง ชาลิกา ชารียา และปราณ เด็ก 3 คนกับความฝันและชีวิตในวัยเยาว์ เพื่อบอกถึงการมีอยู่การขาดวิ่นและที่มาของตัวตนในแต่ละคน ก่อนที่ทุกอย่างจะสูญสลายและแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยการเล่าตัดสลับไปมา ก่อให้เกิดความอยากรู้ และไม่อยากรู้ไปพร้อมๆกัน ความอยากรู้นั้นเข้าใจไม่ยาก แต่ที่ไม่อยากรู้ ก็เพราะรู้สึกว่า ภาพต่อไปคงจะต้องมีความเจ็บปวดและขมขื่นตามมาเป็นแน่ และแน่นอน เราหยิบมันมาอ่านใหม่ และเจ็บปวดไปกับตัวละคร ที่ผ่านมาแล้วก็จากไป นอกจากเรื่องเศร้าแล้ว เมื่อพูดถึงเรื่องความสุข ภาพแห่งความขับขาน เบ่งบานสวยงามเกินใคร เรื่องราวในบ้านสวนริมน้ำของวัยเด็ก อาหารนานาชาติของชารี สวนสวยที่สะพรั่งไปด้วยไม้ดอก เพลงคลาสสิกที่คลอเคล้าจนอยากจะเปิดฟัง นั่นยังไม่รวมถึงการเปลี่ยนผ่านแห่งยุคสมัยของคนทั้ง 3 ตั้งแต่ยุคของแผ่นเสียงจนมาถึงดิจิตอลไฟล์......

ภายใต้ควันบุหรีสีเทาและแอลกอฮอล์ ควันบุหรี่อ้อยอิ่งปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์สีอำพัน เพลง my immortal ที่เปิดวนไปเรื่อยๆ มันเป็นความรู้สึกแปลกๆหลังอ่านจบ อาจเพราะตอนต้น “เขา” ทำให้เราเพ้อถึงความรักที่ไม่ต้องการการผูกมัด อารมณ์กรุ่นเหงาที่แสนอบอุ่นของคนแปลกหน้าในเมืองใหญ่ของอดีตสถาปนิกที่ผันตัวเองมาเป็นพ่อครัว เราค่อยๆอ่านอย่างช้าๆ ราวกับความรู้สึกของเด็กสาวที่แอบชอบชายหนุ่มมาตลอด อยากพูดคุย อยากรู้จักเขาเสียแทบอดทนรอไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าเพียงเพราะคิดว่าถ้าเขาปฏิเสธ เธอก็จะไม่ได้เห็นเขาอีก ใช่ เรากลัว กลัวที่จะอ่านมันจนจบ เราอยากเก็บความรู้สึกดีๆไว้ให้นานที่สุดดังนั้น หนังสือเล่มน้อย ที่ปกติใช้เวลาเพียงไม่นาน ค่อยๆโดนละเลียดด้วยเวลา 3 สัปดาห์แต่กลับกลายเป็นความผิดพลาดที่สุด เมื่อเราหยิบมันมาอ่านหลังจากที่ผ่านฤดูมรสุมในจิตใจ และมันจะยิ่งดิ่งลึกขึ้นหากพยายามที่จะระงับทุกความรู้สึกด้วยแอลกอฮอล์ เพราะความรู้สึกของคุณจะไม่มีทางเหมือนเดิมอีกเลย มันจะมีทั้งความเหงา ความรัก ความอบอุ่น ความคำนึงถึง ที่ยังลอยอวลอยู่ในหนังสือเล่มนี้จะทำให้คุณสัมผัสมันได้อย่างดีและดูเหมือนจะดีเกินไปเสียด้วยซ้ำ แน่นอนว่าความรู้สึกเหล่านี้เกิดขึ้นเนื่องจากการจากลา ไม่วาจะเป็นการจากเป็น หรือจากตาย แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามในชีวิตของคนๆหนึ่ง ก็คงไม่มีใครหนีพ้นความเศร้าจากการพลัดพรากที่ทุกคนจะต้องเจอไปได้ และท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่ไม่มีทางหนีพ้นนั่นก็คือความตาย ความตายนั้นไม่ได้น่ากลัวเลย แต่สิ่งที่น่ากลัวคือความรู้สึกก่อนตายต่างหากที่หลายๆคนกลัว หลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้จบลง รสชาติของความเศร้าที่ยังคงกรุ่นอยู่ในใจ ยังคงคอยหมุนเวียนหลอกหลอนไปพร้อมๆกับความรัก ที่ยังคงมีหลงเหลืออยู่มากมาย และไม่ผิดหรอก......

“ความโดดเดี่ยวมีมืออ่อนนุ่มดังผ้าไหม แต่มีนิ้วที่แข็งแรงซึ่งกำบีบดวงใจให้ปวดร้าวด้วยความทุกข์ ความโดดเดี่ยวเป็นพันธมิตรของความเศร้าโศก เช่นเดียวกับที่มันเป็นคู่มิตรของความสุกสกาวทางวิญญาณ” ความรักที่เพิ่งเริ่มต้น กลับโดนฉีกทึ้งด้วยพันธนาการแห่งชีวิต รักแรกพบมีจริงหรือ? นั่นไม่สามารถอธิบายได้ แต่ความรักที่เกิดขึ้นนั้นจริงเสมอ ความเจ็บปวดของการพลัดพรากไม่มีสิ่งใดเทียบได้ แล้วยิ่งการพรากจากที่นำไปสู่ความเจ็บปวดก็ยิ่งส่งผลให้ความทุกข์โศกรุมเร้าอยู่เช่นกัน การแต่งงานนั้น หากจะเทียบไปแล้วควรเป็นสิ่งที่สวยงามและเต็มไปด้วยความสุขของชีวิตคู่ แต่หากเป็นการแต่งงานเพื่อเงินทองและชื่อเสียงโดยที่ขาดความรัก นั่นเป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับผู้หญิง และหญิงที่มีความรักกับชายอื่นอยู่แล้วนั้น ยิ่งทำให้เจ็บปวดเป็นเท่าทวี แต่แล้วความรักนั้นก็กลับทำให้เธอเข้มแข็ง และเลือกที่จะทำให้คนรักของเธอมีความสุข โดยการที่จะไม่ติดต่อกับเขาอีก จนกระทั่งเธอตายจากไป… มันกลายเป็นเรื่องเศร้าที่สวยงาม และอบอุ่น เมื่อหญิงสาวที่อ่อนแอลุกขึ้นมาแข็งแกร่งเพื่อคนรักของเธอ “ลองมองดูอะไรหลายๆอย่างรอบตัวเราสิ” ความรักที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น แต่กลับต้องจบลงอย่างเจ็บปวดก็เหมือนกับการโดนฉีกปีกทิ้ง ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้หัดบิน บ่วงที่ติดหลัง กับชนักที่พันคอ ไม่ใช่ของที่จะเอาออกไปได้ง่ายๆ ด้วยความรู้สึก การปลดมันออกเองนั้นง่าย แต่การที่จะเริ่มนั้นยาก หากไม่เข้มแข็งพอ การแต่งงานที่ไม่เป็นสุข หากเป็นสาวสมัยนี้ การหย่า ไม่ใช่เรื่องยาก แต่การหย่ากับผู้มีอิทธิพลก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย เหมือนเซลมา ที่ถูกเด็ดปีก และกักขังไว้ในกรง ไม่ว่ายุคใด......

Blue Mind Books : หนังสือว่าด้วยคนซึมเศร้า ที่จะพาคุณจมจ่อมไปกับความเศร้า “…คนที่เป็นโรคซึมเศร้าคือคนที่เข้มแข็งเกินไป คนที่เก็บปัญหาไว้กับตัวเองมากเกินไป การที่คุณเป็นโรคซึมเศร้าไม่ได้แปลว่าคุณเป็นคนบ้า คุณแค่เป็นคนที่ชอบทำอะไรด้วยตัวเองมากกว่า…”...

ชื้น อับ และมืดมิด ดวงตาของข้ามองไม่เห็นสีใดนอกจากสีดำ แม้ไฟที่มอบความสว่างไสวนั้นจะไม่ได้อยู่ในมือข้าแล้ว แต่ก็ยินดีที่ได้ส่งมันต่อ และจุดติดไปทั่วโลกมนุษย์ เชิญเถอะ… ซูส บันดาลโทสะท่านให้พอต่อการกระทำของข้า หากมนุษย์ยังจะบูชาท่านต่อไปก็คงจะเป็นด้วยความกลัวหาใช่ความรัก ความเคารพ ข้ายอมทรมาน เจ็บทุรนทุรายจากกรงเล็บ และจะงอยปากอันคมแกร่งของพญาอีกา แต่จะไม่รู้สึกเสียใจที่ได้ส่งมอบแสงไฟให้มวลมนุษย์ ไม่เลยสักนิด...